Vandaag heb ik Poepoes laten inslapen. Het ging altijd maar slechter met haar. Een maand geleden was ik al eens met haar naar de dierenarts gegaan. Toen al wist ik dat het tot dit punt zou komen. Het heeft dan toch nog een maand geduurd doordat er vanalles tussenkwam. Maar uiteindelijk kon ik het echt niet meeraanzien. Dus maakte ik een afspraak voor vandaag om 10u.

Het was niet mijn dierenarts zelf maar zijn jonge assistent. Die had haar nog nietgezien maar hij zei meteen dat dit een kat was waarmee iets ernstig mis was en dat ik er goed aan deed haar te laten inslapen. Dan gaf hij haar een eerste spuitje en we stopten haar in een kooitje. Hij moest immers ook nog Caspertje verdoven. Die wordt vandaag immers gecastreerd. Hem mag ik straks tegen 12u gaan ophalen. Maar Poepoeske zal nooit meer naar huis komen...

Ze was een kranige poes. Vele jaren lang heeft ze op straat geleefd. Ontelbare nestjes heeft ze gehad. Uiteindelijk nam een buurvrouw haar in huis. Bij haar had ze haar laatste nestje. Maar liefst 8 jonkies had ze toen. Dan stierf de buurvrouw en Oma nam Poepoeske over. Zij liet haar stereliseren. Ze heeft genoeg jonkies gehad, vond Oma, nu mag ze op pensioen. En toen Oma vorig jaar stierf kreeg Poepoes mij als nieuwe baasje.

Maar helaas, het ging toen al slecht met haar. Ik herinner me dat Oma kort voor haar dood nog tegen me had gezegd dat Poepoeske mager aan het worden was. En toen Oma in het ziekenhuis lag en ik voor haar katten zorgde, merkte ik het zelf ook. Vel over been was ze toen al. Ik wou toen met haar naar de dierenarts. Ik heb hier al eens geschreven over mijn poging om met 3 katten naar de dierenarts te gaan. Met Poepoes is het toen niet gelukt. Daarna kwam er weer vanalles tussen.

Ik heb haar het laatste jaar verder en verder achteruit zien gaan. Toch was het heelmoeilijk om uiteindelijk de beslissing te nemen. Ze was zo sterk en levenslustig, Poepoes, ook al kon je het haar aanzien dat er iets mee scheelde. Ze was nog altijd de eerste aan het eetbakje. Zelfs vanmorgen nog. Ik wou haar geen laatste maaltijd ontnemen. Maar nu is Poepoeske er niet meer. Voortaan zullen er maar 4 zijn die komen eten.

Arm Poepoeske, het is vreselijk dat ze moest sterven. Maar ze heeft een goed levengehad. Ik ben blij dat ik haar heb gekend en dat ze, al was het maar voor iets meer daneen jaar, ook mijn kat is geweest. Ik weet zeker dat Oma haar heeft opgewacht, daar aan de andere kant, en dat Poepoeske nu voor altijd op haar schoot mag rusten. Daar waar ze zo graag zat.