 Deze kat van Oma stierf vorig jaar aan nierproblemen. Arm beestje, ze was nog maar 8 jaar oud en het was een uitzonderlijk lief dier. We hadden er geen idee van dat ze nierproblemen had. Later ben ik er een en ander over gaan lezen, en toen besefte ik dat er wel degelijk enkele tekenen waren geweest. Maar die konden heel gemakkelijk verkeerd geďnterpreteerd worden. Zo had Pluche een slechte geur uit haar bekje. Maar aangezien ze ook wel slechte tanden had (tja, het was nogal een zoetebekje...), dacht de dierenarts dat het daaraan lag. Maar die behandeling hielp niet en pas toen werd haar bloed gecontroleerd en bleek dat ze heel ernstige nierproblemen had. Oorspronkelijk was Pluche de kat van mijn oudste zus. Het was de grote lieveling van haar zoontje. Dat was blijkbaar wederzijds, hij is altijd de enige geweest door wie Pluche zichzelf graag liet oppakken. Maar na korte tijd ontwikkelde mijn neefje eenkattenallergie, en zo kwam de kat bij Oma terecht. Pluche had eerst een andere naam. Een naam met een voorgeschiedenis. Pluche werd door de vriend van mijn zus gevonden op een boerderij. Het beestje was erg verwaarloosd en hij kreeg er medelijden mee. de boer vond het niet erg dat hij het katje meenam, dus deed hij dat. Maar autorijden met een kat, die niet in een transportmandje zit, is niet evident ;-) Hij had het katje naast zich op de passagierszetel gezet, maar daar bleef ze natuurlijk niet zitten. Op een bepaald moment sprong Pluchke op de grond, en kroop onder de pedalen. Toen durfde mijn zus haar vriend niet remmen, omdat hij dacht dat het katje onder het rempedaal zat. En zo reed hij tegen een muurtje. Zo kreeg het katje de naam Bluts. Oma vond dat echter geen naam voor een kat, dus toen zij haar overnam kreeg het katje de naam Pluche, wat vroeger al eens de naam geweest van een andere kat van Oma. Pluche of Bluts, het lijkt in kattenoren waarschijnlijk heel goed op elkaar, dus de kat maakte er geen bezwaar tegen :-) Wat ik zelf het leukst aan haar vond, was hoe ze zich nooit aan je opdrong. 's Avonds als ik bij Oma op bezoek kwam, kwam Pluche naast de zetel zitten, waarin ik zat. dan keek ze naar mij op, tot ik haar het teken gaf dat ze op schoot mocht komen. Pas dan sprong ze op mijn schoot. Schattig toch?
|
Volgende pagina