Ook Kimmeke heeft een probleem met haar jonge katje. Zij gaat immers verhuizen en vraagt zich af of het poesje wel zal kunnen wennen aan de nieuwe omgeving.

Ik denk niet dat Kimmeke zich veel zorgen zal hoeven te maken. Het kitten is toen het bij haar kwam wonen ook van elders gekomen, neem ik aan, en heeft zich aangepast. Ik denk ook dat het feit dat het om een jonge kat gaat (6 maand oud) een voordeel is. Een oudere kat, die al vele jaren aan haar woning gewend is, dat zou eventueel een probleem kunnen zijn. Maar een jongere kat zou zich in principe vlotter moeten aanpassen.

Wel is het belangrijk de verhuis en de overgang zo vlot mogelijk te laten verlopen.Heeft de kat een slaapmandje of dekentje of zo, iets waar haar eigen geur heel sterkaanhangt, dan moet je dat zeker meenemen. Dat zal haar een gevoel van 'thuis zijn' geven, omdat de geuren vertrouwd zijn. Er zullen in het nieuwe huis voor de kat vreemde geuren zijn, maar ook vertrouwde: de baas(jes) en de vertrouwde meubelen gaan mee met hun vertrouwde geuren. Neem ook de oude vertrouwde kattenbak en eetbakjes mee en plaats die als het kan zoveel mogelijk op dezelfde plaats als in je vorige woning.

Introduceer de kat best pas in haar nieuwe woning na de verhuis. Teveel drukte enonbekende mensen zal ze niet appreciëren, zeker niet in combinatie met een op zich ook al onbekende woning. Niet te veel stress in een keer, met andere woorden. Zorg er dus voor dat het rustig is, als je de kat in haar nieuwe woning loslaat. En laat haar zoveel snuffelen en verkennen als ze wil. Het kan gebeuren dat ze een tijdje wegkruipt en zich verstopt. Dat is niet abnormaal, dus laat haar maar haar gang gaan. Mijn ervaring is dat de nieuwsgierigheid haar uiteindelijk wel te groot zal worden :-)

Je hoort wel eens verhalen van katten die naar hun oude woning terugkeren. Zelf nog niet meegemaakt, maar het schijnt wel degelijk voor te komen. Natuurlijk kan dit alleen gebeuren als je kat naar buiten kan. Daarom raadt men ook aan de kat, ook als het een buitenkat is, de eerste weken binnen te houden. Totdat ze weet dat dit haar nieuwe huis is en ze de geuren ervan goed in zich opgenomen heeft, zodat ze ook de weg terug kan vinden.

Tenslotte is een beetje extra aandacht een goed idee. Je zal in het begin ongetwijfeld nog veel werk te doen hebben, maar zorg ervoor dat je toch je kat niet uit het oog verliest. Geef haar voldoende aandacht, liefst op de momenten waarop ze gewoon is om aandacht te krijgen.

Nieuwkomertje
Anneke heeft een probleem. Ze heeft een kitten huis gehaald. Maar de kater die ze al 5jaar in huis heeft, vindt dat niet zo leuk. Om zijn ongenoegen te tonen plast hij op degrond voor Annekes neus, zodat ze het heel goed kan zien.

Dat probleem van een plassende kater herinner ik me nog heel goed uit mijn jeugd. We hadden toen een kater die telkens als er een nieuwe kat in huis kwam mij daarvoor verantwoordelijk stelde en dus op mijn boeken ging plassen. Voor zover ik me herinner ging het na verloop van tijd vanzelf over. Maar leuk is anders natuurlijk...

Plasproblemen
Bij plasproblemen zijn er altijd verschillende dingen waar je naar moet gaankijken. Het kan altijd zijn dat de kat een gezondheidsprobleem heeft. Het kan ook zijn dat hij niet meer tevreden is met zijn kattenbak. Bijvoorbeeld omdat je een nieuw gritgebruikt, dat hij niet lekker vindt. In het geval van een nieuwkomertje dat dezelfdekattenbak gebruikt, kan dit soms ook wel de oorzaak van het probleem zijn. De oudere kat ruikt dat er geuren van een andere kat aan 'zijn' kattenbak zitten en misschien vindt hij dat niet fijn. Zeker als het kitten zijn uitwerpselen niet voldoende bedekt (dat moeten ze immers nog leren). Maar uitwerpselen onbedekt laten liggen is in de kattenwereld typisch gedrag voor een dominante kat. Dus voor de reeds aanwezige kat kan het lijken alsof de binnendringer meent dat hij meer te zeggen heeft.

Straf?
Toch vermoed ik dat het in dit specifieke geval wellicht een 'wraakreactie' is, juistomdat hij zo ostentatief voor Annekes ogen gaat plassen. Wat je je goed moet realiseren is dat in de leefwereld van katten degene die er het eerst was eigenlijk echt wel het recht aan zijn kant heeft. Het is de nieuwkomer die zich hoort aan te passen. Daarom zou ik in dit geval zeker niet denken aan bestraffen. Het bestraffen van katten is sowieso erg moeilijk. Er worden een aantal methodes beschreven (plantenspuit, geluid van vallende sleutelbos of zakje knikkers, enz.). Maar het moeilijke eraan is dat bestraffen alleen kan als je de kat op heterdaad betrapt: anders zal hij niet de link kunnen leggen tussen wat hij deed en de bestraffing. Ik heb ooit iemand gekend wiens katten het huis uit waren gevlucht omdat ze ze op verkeerde momenten bestrafte: de katten waren daardoor bang van haar geworden en verkozen buiten te gaan leven. Hetzelfde kan gebeuren als de kat ziet dat jij degene bent die de plantenspuit hanteert en hem daarmee besproeit. Ook dan kan je kat bang van je worden. Zelf heb ik eerlijk gezegd dit soort methoden nog nooit gebruikt, eenvoudigweg omdat ik ze te moeilijk om te hanteren vind.

Aandacht!
Maar zoals gezegd in dit specifieke geval zou ik zeker niet in de eerste plaats aanbestraffen denken. Wat er waarschijnlijk gebeurt is dat doordat het nieuwkomertje eenkitten is (en dus ongetwijfeld dodelijk schattig zoals alle kittens :-), het vrij veelaandacht krijgt. Misschien meer dan de oudere kat. En die was gewoon om zelf alle aandacht van zijn baasje te krijgen. Net als kinderen kunnen katten in zo'n geval jaloers reageren. Daarom is het belangrijk dat Anneke erop let dat ze haar oudere kat niet verwaarloost en minstens evenveel aandacht aan hem besteedt als aan het kitten. Dan zal haar eerste kat beseffen dat zij hem nog steeds graag ziet.

Normaal gezien zou de combinatie van een volwassen mannetje en een vrouwelijk kitten niet al te veel problemen mogen geven (meer info in het boekje "Twee katten in huis" van Gerd Ludwig, misschien te vinden in de bib). Maar doorgaans hebben katten altijd wel wat tijd nodig om aan elkaar te wennen. Dat kan gaan van enkele dagen tot enkele weken. In de literatuur wordt aangeraden om katten langzaam aan elkaar te laten wennen. Eerst ze laten wennen aan elkaars geur, dan elk in een aparte kamer houden en dan pas met elkaar confronteren. In de praktijk lukt dat niet altijd. Zelf heb ik dit nog nooit toegepast of toegepast gezien. Maar mijn ervaringen met directe confrontatie leren mij dat ook dat wel lukt.

Confrontatie
Als je katten met elkaar in contact brengt, blijf je er in het begin best bij en je letgoed op wat er gebeurt. Ze zullen in het begin waarschijnlijk naar elkaar blazen engrommen, maar doorgaans houdt dat al vrij snel op. Je mag niet vergeten dat de meeste katten vreselijk nieuwsgierig zijn. Mijn ervaring is dan ook dat nieuwsgierigheid het vrij snel wint van angst of wantrouwen. Tussenkomen is dan ook meestal niet nodig, tenzij er echt een heel zwaar gevecht uitbreekt. Maar dat is in mijn ervaring eerder zeldzaam. Je kan er ook best niet tussenkomen, want dan zouden de katten kunnen denken dat je voor een bepaalde kat partij kiest. En dat is echt uit den boze. Je moet ze de conflicten zoveel mogelijk zelf laten oplossen. Ze doen dat op zijn kats en kattentaal heeft meer dan voldoende middelen daartoe. Net als de meeste dieren proberen katten doorgaans een gevecht te vermijden en zelfs als het zover komt duurt het doorgaans niet erg lang. Ze zullen eerder dreigen dan aanvallen. Maar er zijn altijd uitzonderingen natuurlijk.

Nu, het kan wel gebeuren dat sommige katten echt niet met elkaar overweg kunnen. Als je huis groot genoeg is, hoeft dat niet echt een probleem te zijn. Wat je dan ziet, is dat ze het territorium (je huis) zo'n beetje onder elkaar verdelen. Mocht het conflict echter niet op die manier niet op te lossen zijn, dan kan het in het slechtste geval zover komen dat je de katten toch zal moeten scheiden. In zo'n geval is het zoals gezegd eigenlijk zo dat de kat die er het eerst was voorrang heeft: het is de nieuwkomer die het veld moet ruimen.

Maar dit heb ik eerlijk gezegd nog nooit weten te gebeuren. Wij hadden vroeger thuis altijd heel veel katten. Ooit hadden we er 12 stuks. Echte problemen qua samenleven heb ik nochtans nooit gekend. Volgens mij heb je het voor een groot deel zelf in de hand. Je moet er in ieder geval voor zorgen dat je al je katten evenveel aandacht geeft. En dat je daarbij rekenening houdt met de persoonlijkheid met de kat in kwestie. Voor de ene kat betekent aandacht zoveel mogelijk op je schoot mogen zitten. De ander heeft genoeg aan af en toe een aai.