| Er is al heel veel geschreven over kattentaal. Neem bijvoorbeeld eens een kijkje op deze pagina. Ik ben het niet helemaal eens met wat daar zoal gezegd wordt. Mijn ervaring is dat huiskatten (daarmee bedoel ik katten die bij mensen wonen, geen verwilderde) minstens twee talen spreken. Langs de ene kant is er het 'Kats', dat ze gebruiken voor de communicatie met hun soortgenoten. Wat daarover in de boekjes staat mag je gerust voor waar aannemen. Het zijn de typische dingen over de betekenis van de positie van de staart, oren enz. Wie meer dan een kat in huis heeft, kent de standaarduitdrukkingen van deze taal beslist. Volgens mij spreken katten daarnaast nog een tweede taal. Een taal die bestemd is voor de communicatie met ons mensen. Laten we het maar 'Mensenkats' noemen. Dat drukt denk ik het best uit waar het over gaat. Het is immers ontegensprekelijk Kats, maar voor mensen bedoeld. Dat het Kats is, is ook niet te vermijden: het zijn tenslotte katten, ze hebben geen stembanden zoals wij en kunnen dus ook niet spreken zoals wij. Nochtans, van sommige katten weet ik zeker dat ze het, als ze het zouden kunnen, zeker zouden doen Dat Mensenkats is zeker niet uit het niets ontstaan. Er is al door verschillende onderzoekers op gewezen dat katten in hun communicatie met mensen veel elementen gebruiken uit het Kats dat ze vroeger als kitten met hun moeder spraken. Het is niet voor niets dat veel kattenbezitsters werelwijd zichzelf 'mama' noemen van hun poezen ;-) Het moet ook gezegd dat wij mensen net hetzelfde doen. Er bestaat een specifieke variant van mensentaal, die 'Moeders' wordt genoemd. Ongeacht welke taal je spreekt, man of vrouw, haast elke volwassene richt zich tot zeer jonge kinderen in een heel eigen taalvorm: heeft Lotje dorst? wil Tommeke met zijn tuuttuutje spelen? Enzoverder, je herkent dat wel ;-) Als je het niet herkent van de manier waarop je zelf kinderen aanspreekt, dan ken je het wellicht toch van de manier waarop je je huisdieren aanspreekt. Want dat is dus wat wij doen: wij richten ons tot onze katten alsof het baby's zijn. Getuigt het dan niet van hun intelligentie dat zij antwoorden in het Kittens? Katten zijn inderdaad slimme dieren. Ik denk dat alleen kattenhaters dat zouden durven tegenspreken. Ok, er zijn heel snuggere en minder begaafde examplaren, maar dat is bij ons mensen ook zo. Ik las ooit eens ergens dat nieuwsgierigheid de basisvoorwaarde is van intelligentie: alle intelligente wezens zijn nieuwsgierig, ze willen weten wat er gebeurt en het liefst ook nog begrijpen. Ik ken persoonlijk weinig katten die niet nieuwsgierig zijn :-) De een al wat meer dan de andere, maar, zoals reeds gezegd, dat is bij ons mensen ook zo. Zelfs eerder schuwe exemplaren zullen uiteindelijk toch eens van op een veilig plekje komen piepen als er bezoekers in huis zijn. Het is gewoon sterker dan henzelf: ze moeten weten wat er gaande is :-) Misschien is het ook aan de variaties in intelligentie te danken dat sommige katten het Mensenkats beter beheersen dan andere. Zo staan bijvoorbeeld Siamezen erom bekend dat ze heel graag en uitgebreid met hun baasjes 'praten'. Zelf heb ik geen ervaring met Siamezen, wel met heelder hordes gewone huis- tuin- en keukenkatten, je weet wel, het straat- en vuilnisbakkenras ;-) Ook voor ik over de theorie van het Mensenkats las, was het me al wel opgevallen dat de ene kat veel zegt en de andere haast niets. Mijn Oma had een kat, een heel mooie getijgerde langharige met Maine Coontrekken, van wie ik de stem pas heb leren kennen toen ze doodziek was (nierproblemen). Een zeer vriendelijk kat nochtans die best wel haar bedoelingen wist over te brengen, maar dan op zijn Kats. Kats, dat is immers in de eerste plaats lichaamstaal: de staart, de oren, de gezichtsuitdrukking, de snorharen enz. Let maar eens op de communicatie tussen je eigen katten: veel geluid komt daar niet bij te pas. Zelfs bij de meest wilde spelletjes hoor je nauwelijks meer dan de pootjes die over de grond rennen en de klappen die uitgedeeld worden. Alleen als ze echt boos zijn, maken ze lawaai: grommen, blazen, janken. Of als ze seksueel opgewonden zijn, zoals u ongetwijfeld ook wel weet ;-) Tegenover mensen gebruiken katten juist wel geluiden: alle mogelijke toonaarden van miauw, mrr, mioe, enz. Is dat nu niet opvallend? Dat ze uitgerekend tegenover ons zich op een vocale manier uitdrukken? Wij mensen spreken katten aan met een oneindige stroom van geluiden. Katten hebben heel goed begrepen dat dat onze manier van communiceren is. En slim als ze zijn passen ze zich aan: ook zij spreken tegen ons met geluiden. Katse geluiden uiteraard. Maar, zoals ik al zei: bij sommige katten zie je gewoon dat dat is omdat ze nu eenmaal niet anders kunnen. Ooit las ik eens in een boek over katten een verhaal van een Amerikaanse dame die ervan overtuigd was dat een van haar katten onze taal probeerde te imiteren. En eerlijk gezegd, ik vind haar verhaal eigenlijk best wel geloofwaardig. Ze schreef dat een van haar katten als hij naar buiten wou altijd hetzelfde 'woordje' zei, namelijk 'aaauw'. Nu was het die dame plots opgevallen dat dat toch wel heel erg lijkt op het op zijn Amerikaans uitgesproken 'out'. Zoals in 'you wanna go out?', wat zij meestal tegen de kat zei, als ze hem naar buiten liet. Het kan toeval zijn, maar mij zou het echt niet verbazen als het wél zo was... Ik denk niet dat je voor Mensenkats algemene regels kan opstellen. Dit is nu eens echt iets waarin elke kat zijn of haar eigen persoonlijkheid toont. Voor zover ik weet is elke kat uniek in de manier waarop hij of zei zich tot zijn baasje richt. De geluiden zijn dezelfde, maar wat ze betekenen, dat weten alleen de kat en meestal ook jijzelf. Bij de ene kat betekent 'mrr' 'baasje, wat ben je in godsnaam aan het doen?' en bij de andere (mijn Snoezie bijvoorbeeld) 'baasje, je deed me schrikken, ik was net zo lekker aan het slapen' In het artikeltje waarnaar ik aan het begin linkte, wordt bijvoorbeeld beweerd dat katten miauw zeggen als ze honger hebben. Er zullen er wellicht zijn die dat doen, die van mij in ieder geval niet. Als mijn Snoesje honger heeft, komt hij eerst lekker wat met mij knuffelen en tenslotte gaat hij demonstratief bij het voederbakje zitten. Duurt het te lang, dan begint hij met het bakje te rammelen. En als de inhoud ervan hem niet aanstaat, doet hij alsof hij in zijn kattenbak een drol aan het begraven is ;-) Van Bollie zou ik het zelfs niet weten, wat die doet als hij honger heeft. Die lust het liefst korreltjes, en die staan gewoon altijd klaar. Wel zijn er twee 'magische' geluiden voor hem: schudden met de slagroomspuitbus en rammelen met het doosje kattensnoepjes. Bollie is op zich wenig vocaal aangelegd: het enige wat hem een miauw ontlokt is als je eerst de slagroomspuitbus laat horen en ze dan wegzet, zonder hem een toefje te geven. Maar dat is dan ook wel een onweerstaanbaar zielige miauw. Snoezie daarentegen spreekt wel, hoewel ook niet overdreven veel. Zo heeft hij bijvoorbeeld een heel typisch 'mioe', dat hij gebruikt bij één specifieke activiteit. Het zit zo, ik heb een kleerkast met schuifdeuren, dus niet kat-proof ;-) Snoezie slaapt graag in de kleerkast, maar hij weet heel goed dat dat alleen mag op de bodem van het hangkastgedeelte. En onder geen beding op de schappen waar mijn truien en t-shirts liggen! Wanneer hij in het toegelaten deel van de kleerkast kruipt, zegt hij dus dat 'mioe'. Voor zover ik het kan beoordelen, betekent dat zoveel als: baasje, als je me zoekt, ik zit in de kleerkast, maar in het stuk waar het mag, hoor. Zoals je ziet, de boodschap die een kat uitdrukt met één woordje kan soms in mensentaal behoorlijk complex zijn ;-) Heb jij ook verhalen over het Mensenkats van jouw kat(ten). Laat het eens horen, ik hou enorm van dat soort verhalen :-)
|
een verhoogde, beschutte zitplaats
Volgende pagina
